wyrzucać


wyrzucać
1. Wyrzucać (coś) z siebie «wypowiadać, wykrzykiwać coś, zwykle szybko»: Rozmowa okazała się niemożliwa, więc tylko podniosłam rękę i pogłaskałam krótkie kręcone włosy. Jednak dziewczyna pod wpływem mojego gestu zwinęła się nagle jak w spazmie bólu i zaczęła szybko wyrzucać z siebie jakieś słowa. WO 20/05/2000.
2. Wyrzucać pieniądze (w błoto, za okno) «wydawać pieniądze niepotrzebnie, zbytno nimi szafować, być rozrzutnym»: W czasie robót ciężki sprzęt uszkodził nawierzchnię jezdni, krawężniki i chodniki. Miasto zobowiązało się do naprawy szkód, jednak zdaniem mieszkańców będzie to... wyrzucanie pieniędzy w błoto. Domagają się, by zamiast prowizorycznego remontu zbudować nową nawierzchnię. GWr 23/08/1999. – Skąd miałeś pieniądze? – Nie twój interes! – odpowiada bezczelnie Marcin. – Ty mi ich nie dałeś. – Musiałbym na głowę upaść, żeby pieniądze za okno wyrzucać. H. Ożogowska, Głowa.
3. Wyrzucić (coś) z siebie «wyjawić swoje skrywane problemy, uczucia, pretensje, powiedzieć wreszcie o czymś»: Już żadna z nas nie wstydzi się wyrzucić z siebie tego, co najbardziej doskwiera. Piętrzą się problemy, dramaty, załamuje się głos, wybuchamy gniewem. Wszystkie czegoś chcemy. I wszystkim coś nie wychodzi. TSt 3/2000. Kiedy następnego dnia obudziłam się późnym przedpołudniem, już Marka nie było. (...) Zjawił się w sobotę rano. (...) Doszło do gwałtownej wymiany zdań, podczas której wyrzuciłam z siebie to wszystko, co tak długo tłumiłam, i powiedziałam, co myślę. WO 30/09/2000.
4. Wyrzucić kogoś na bruk, na ulicę «pozbawić kogoś mieszkania, pracy, środków do życia»: (...) w czternastu fabrykach mistera Lingslaya wybuchł strajk. Na rozkaz mistera Dawida zarząd zamknął fabryki wyrzucając na bruk wszystkich robotników. Wydaleni robotnicy spróbowali opanować fabryki siłą. B. Jasieński, Palę. (...) stracili pracę i dzisiaj zastanawiają się, kiedy przyjdzie komornik wyrzucić ich na ulicę. Rob 3/2000.
5. Wyrzucić kogoś za burtę «wyłączyć kogoś ze społeczności, pozbawić znaczenia, poczucia przydatności»: Jedną z charakterystycznych reakcji na chorobę, zwłaszcza nieuleczalną, jest rozważanie jej sensu. Rodzą się bowiem męczące pytania (...). Dlaczego właśnie ja? (...) W takiej sytuacji chory czuje się osamotniony, niejako wyrzucony za burtę, chwilowo nikomu niepotrzebny. M. B. Pecyna, Czuwaj.
6. Wyrzucisz go drzwiami, wejdzie oknem «o kimś bardzo upartym, natrętnym, wszelkimi sposobami dążącym do zrealizowania swojego celu»: – Serdecznie witam towarzysza redaktora! Kiedy wpadniecie do komitetu? Zawsze dla was będę miał czas, pamiętajcie! – Wyciągnął dużą rękę. – Jeszcze go drzwiami będziecie wyrzucać, a on wejdzie oknem! – zażartował Turoń. K. Orłoś, Melina.
Wyrzucić kogoś na zbity łeb, pysk, na zbitą mordę, na zbitą twarz zob. zbić 2.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • wyrzucać — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, wyrzucaćam, wyrzucaća, wyrzucaćają, wyrzucaćany {{/stl 8}}– wyrzucić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, wyrzucaćcę, wyrzucaćci, wyrzucaćrzuć, wyrzucaćcony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wyrzucać — ndk I, wyrzucaćam, wyrzucaćasz, wyrzucaćają, wyrzucaćaj, wyrzucaćał, wyrzucaćany 1. forma ndk czas. wyrzucić (p.) 2. «robić komuś wyrzuty, wymówki z jakiegoś powodu; wytykać coś» Wyrzucać komuś lenistwo, opieszałość. Wyrzucać sobie brak… …   Słownik języka polskiego

  • wyrzucać – wyrzucić pieniądze w błoto — {{/stl 13}}{{stl 7}} wydawać pieniądze bez przemyślenia, na rzeczy zbędne, nieprzynoszące zakładanych korzyści; marnotrawić pieniądze : {{/stl 7}}{{stl 10}}Kupując to, wyrzucimy pieniądze w błoto. Ktoś nie wygląda na człowieka lubiącego wyrzucać… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wyrzucać – wyrzucić — {{/stl 13}}{{stl 8}}{kogoś} {{/stl 8}}poza nawias [za burtę] {{/stl 13}}{{stl 7}} wyłączać kogoś z jakiejś społeczności, pozbawiać kogoś jego praw, znaczenia i możliwości działania w danej grupie; odosabniać, izolować kogoś : {{/stl 7}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wyrzucać – wyrzucić [wywalać – wywalić] — {{/stl 13}}{{stl 8}}{kogoś} {{/stl 8}}na bruk {{/stl 13}}{{stl 7}} wyrzucić kogoś z pracy, pozbawić kogoś pracy : {{/stl 7}}{{stl 10}}Nowy właściciel wyrzucił na bruk połowę załogi. Co dzień wyrzucano kogoś na bruk. Za pijaństwo wywalono go na… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wyrzucać w błoto — Wydawać pieniąze w głupi sposób lub na próżno Eng. To spend money foolishly or unnecessarily …   Słownik Polskiego slangu

  • wyrzucić — 1. Wyrzucać (coś) z siebie «wypowiadać, wykrzykiwać coś, zwykle szybko»: Rozmowa okazała się niemożliwa, więc tylko podniosłam rękę i pogłaskałam krótkie kręcone włosy. Jednak dziewczyna pod wpływem mojego gestu zwinęła się nagle jak w spazmie… …   Słownik frazeologiczny

  • wyrzucić — dk VIa, wyrzucićcę, wyrzucićcisz, wyrzucićrzuć, wyrzucićcił, wyrzucićcony wyrzucać ndk I, wyrzucićam, wyrzucićasz, wyrzucićają, wyrzucićaj, wyrzucićał, wyrzucićany 1. «rzuciwszy spowodować ruch czegoś w jakimś kierunku, cisnąć gdzieś; usunąć,… …   Słownik języka polskiego

  • pluć — ndk Xa, pluję, plujesz, pluj, pluł plunąć dk Vb, plućnę, plućniesz, pluń, plućnął, plućnęła, plućnęli «wyrzucać z ust ślinę albo flegmę» Nie pluć na podłogę. Pluć przez zęby. Plunąć komuś w oczy. ∆ Pluć krwią «wypluwać z plwociną krew» ◊ pot.… …   Słownik języka polskiego

  • rzygać — ndk I, rzygaćam, rzygaćasz, rzygaćają, rzygaćaj, rzygaćał rzygnąć dk Va, rzygaćnę, rzygaćniesz, rzygaćnij, rzygaćnął, rzygaćnęła, rzygaćnęli, rzygaćnąwszy, posp. «wyrzucać zawartość żołądka przez przełyk i jamę ustną na zewnątrz; wymiotować, mieć …   Słownik języka polskiego